نام بي نشون تو در برگي از زندگي ام نقش بسته است

هنگامي كه خواسم تنها نام تو را آتش بزنم

برگ برگ زندگي ام سوخت!

از ديروزها به دنبالت دويدم

و به اميد ديدارت به امروز رسيدم

ولي افسوس...!

افسوس كه تو به فرداها سفر كردي!  

سکوت شب من، عاشقانه ترين ترنم جاودان بودن است.
شب من، عارفانه ترين تجلي حضور صحنه هاي با خود بودن است.
فرداي بي صداي من، خسته ام آرام بيا
از ميان دلهاي شاد، من تو را گزيده ام
فقط تو آرام بيا...!
از پشت پلكهاي آخرين ستاره شب
از پشت ديوار بلند مهتاب
از پشت شيشه الماس چشمها
تو را به خدا به كدامين سو نظاره كنم؟
من هنوز رد پاي نرفته ام در راه رفته تو
من هنوز آواره كوي بي انتهاي اين جاده ام
چرا؟
به كدامين گناه بزرگ، كوچكم مي شماريد؟
هنوز در باور شب ماتم زده ام
بيا،براي اولين و آخرين بار فقط تو بگو
بگو كدامين جرم جز محبت مرا خار كرد؟
بگو شايد اين اولين باشد براي آخرينت!
ديشب براي اولين بار
نه ! ديشب براي هزارو يكمين بار بود كه ستاره شدم
گريه كردم، گريه كردم براي دلم تنها و بي صدا
حس كردم كه ديگر آزادم
چون ستاره بي هيچ غروبم
حس كردم كه چقدر از تو و دنياي تو آزاد و رها و دورم!!!

تک بودي!

مي دانم

که نمي توانم جاي تورا بگيرم

اما

بيادت ادامه خواهم داد

...

  كاش مي شد وقت رفتن ، چشم هايم را كنار راه تو بگذارند

 تا حسرت ديدار تو در جاودانگي ام نباشد ...

                   وه چه شادم من از آن دم كه تو يارم شده اي

                   گل خوشبو شده ام چون تو بهارم شده اي

                   خانه ي دل شده روشن ز صفاي قدمت

                  چلچراغي تو درين خانه ي تارم شده اي

                                روز و شب با دل خود از تو سخن ها گويم

                              كه مرا كار دگر نيست، تو كارم شده اي

                                درد بي صبري دل را تو چو درمان شده اي

                              اندر اين دشت جنون، صبر و قرارم شده اي

چه سخت تنهايي را برايم رقم زدي

با توام اي سهراب

اي به پاکي چون آب، يادته گفتي بهم                     

 تا شقايق هست، زندگي بايد کرد

نيستي سهراب که ببيني که شقايق هم مرد،                                                      

ديگه با چي، کسي رو دلخوش کرديادته گفتي بهم،

 اومدي سراغ من، نرم و آهسته بيا،                                                         

 که مبادا ترکي برداره چيني نازک تنهايي تو، اومدم آهسته و نرمتر از يک پر قو،

خسته از دوري راه، خسته و چشم به راه.                                     

يادته گفتي بهم عاشقي يعني دچار، فکر کنم شدم دچار،

تو خودت گفتي چه تنهاست ماهي اگه دچار دريا باشه،                                                        

 آره تنها باشه، ياره غم ها باشه،

يادته مي گفتي گاه گاهي قفسي مي سازم، مي فروشم به شما،                                        

 تا به آواز شقايق که در آن زنداني ست، دل تنهايي تان تازه شود،

ديگه حتي اون شقايق که اسير قفسه سهراب ،

ساحل يه نفسه،                                                                                             

پس کجاست اون قفس شقايقت؟

منو با خودت ببر به قايقت،                                                                  

راست مي گفتي کاش مردم دانه هاي دلشان پيدا بود آره،

کاشکي دلشون شيدا بود،

من به دنبال يه چيز بهترينم سهراب،                                              

تو خودت گفتي بهم،

بهترين چيز رسيدن به نگاهيست                           

که از حادثه عشق تر است.

تو خودت گفتي بهم ...                                                                                  

درون كوچه ي قلبم چه غمگينانه ميپيچد
صداي تو كه مي گفتي به جز تو دل نميبندم
برو ديگر كه دل از غم رها كردم
خداحافظ خداحافظ كه ديگر برنميگردم...
تو بودي آسمان من غمت همسايه قلبم
ولي خورشيد چشم تو به بام ديگري سر زد
قسم بر سوز پنهانم تو را ديگر نميخواهم
كه از باغ دو چشم تو پرستوي دلم پر زد
تو از شهرم سفر كردي
نگاهم در افقها ماند و من افسوس ميخوردم
شيار گونه هايم را گل اشكم نوازش كرد
و من از تو جدا ماندم ولي اي كاش ميمردم
برو ديگر كه دل از غم رها كردم
خداحافظ...خداحافظ كه ديگر بر نميگردم!